I’m a Italian street phtotographer and I was born in Rome, where I live and I shot photos. I think that are many things that the street phothography teaches me:
The first to observe, not just see. This means that it help me to resource the extraordinary in the ordinary everyday life.
For second it offers me a representation of life where all is manage by the only fantasy, this is a kind of meditation for me, to purify my mind.
http://www.giordanoproietti.com/
Agadir to sympatyczne miejsce do fotografowania. W krajach arabskich podobno nie wszędzie aparat jest mile widziany. Maroko jest jednak chyba tolerancyjnym krajem a w nim, może najmniej konserwatywne z miast – Agadir. Pomimo nachalnie już rozpychającej się zachodniej cywilizacji, jest tam jeszcze sporo miejsc gdzie czas zatrzymał się lub płynie wręcz w innym wymiarze. Z reszta, dla mnie ciekawsza była chwila obecna, opowieść taksówkarza, rybaka, czy zabawa z dzieciakami, niż rejestrowanie nostalgicznych obrazków.
Jednak ze wszystkich doświadczeń i odczuć z tej wyprawy najbardziej poruszyła mnie pogoda ducha, spokój i kultura Marokańczyków. Pewnego dnia, szukając kadrów do fot, kompletnie niechcący wtargnąłem na grających na plaży w siatkówkę Agadirczyków. Wlazłem na jednego zawodnika, odbiłem się od drugiego, trzeciego niechcący popchnąłem. Piłka się ode mnie odbiła i poleciała gdzieś w bok. Zepsułem im grę i mecz. Gdy łapałem równowagę, jeden z nich podtrzymał mnie, drugi spytał się czy nic mi się nie stało, a gdy nieudolnie bełkotałem jakieś słowa przeprosin, wszyscy chórem zapewnili mnie, że nie zrobiłem im problemu. Życzyli mi miłego dnia i udanych zdjęć. To było bardzo ujmujące i mile.
Na serię Przeźrocza składają się obrazy nakładających się struktur wizualnych, znalezionych w przestrzeni miejskiej. Przenikające się odbicia budują miejsca które nie istnieją, wkładają postaci w sztuczny kontekst,zmieniają i zniekształcają - a jednak nie można zarzucić im fałszu.
To co realne i zastane, bez fizycznej ingerencji fotografa zmienia się w wytwór jego wyobraźni. Jedynym narzędziem jakie stosuje jest przemyślany wybór punktu i kierunku widzenia. Mimo więc, że punkt wyjścia tej fotografii jest zbieżny z klasycznym podejściem do fotografii miejskiej- zakłada nieingerencję i priorytet obserwacji - jej celem jest tworzenie, nie rejestracja.
Projekt jest w trakcie realizacji.
Alek Nowak Ad.2008 - http://www.snaps.pl/blog/?p=83
Oglądanie zdjęć od dziś, kupowanie od 11.04, 10 rano.
Cena wydruku (limitowana edycja -10 zdjęć) - 100£
Poniższe zdjęcia powstały w 2009 roku na Kubie, głownie w Havanie i Trynidadzie. Samo fotografowanie wspominam jako jedno z najprzyjemniejszych w życiu. Uśmiechnięci ( mimo wszystko), niesamowicie otwarci i rozrywkowi ludzie, wspaniałe światło i sprzyjająca architektura tworzą świetny klimat do ulicznych zdjęć. Ze względu na piękne światło, używałem tylko slajdów.
Przemek na snaps-blogu także tu: http://www.snaps.pl/blog/?p=605
To są moje fotograficzne notatki, robione na co dzień, w drodze do pracy, na wakacjach.Codzienna porcja mijanych widoków. Tu drzewo, tam pani albo piesek. W zależności od nastroju albo je kocham albo nienawidzę. Po jakimś czasie zauważyłem, ze te notatki zapadają w pamięci razem z całym kontekstem kiedy były robione - i to podoba mi się w nich najbardziej, gdy do nich wracam. Czasem chciałbym mieć ich więcej.
22.02-19.03.2012 - wystawa “Rosja/Polska” część II - Igor Mukhin i Mariusz Forecki w Galerii Wysokich Napięć.
fot. Igor Mukhin z serii “Moskwa dwutysięczna”, materiały prasowe.
Kolekcja Wrzesińska stała się już legendą, wzorcem, jak najpełniej dokumentować życie małych społeczności, jak budować więzi i relacje między mieszkańcami. Jej ideę uważam za odbicie najlepszych tradycji fotografii dokumentalnej na świecie. Nawiązuje do takich kultowych realizacji jak „Amerykanie” Roberta Franka, twórczości Bernda i Hilly Becherów czy sposobu rejestracji rzeczywistości w fotografii genialnego czeskiego fotografa Jindricha Streit’a.
Efekty tego wyjątkowego projektu wykraczają więc daleko poza nasze wyobrażenia. Różnorodność spojrzeń, przemyślany charakter i konsekwencja, z jakimi wykonano te fotografie - poczynając od zdjęć Bogdana Konopki, poprzez niezwykłe, klasyczne grupowe zdjęcia Andrzeja Jerzego Lecha – dają szeroki obraz życia i ludzi, i architektury. Może trudno to dzisiaj jeszcze zrozumieć, lecz zbiór wrzesiński jest po prostu bezcenny. Jego wartość – nie ta materialna, tylko kulturowa, w sensie zachowania dziedzictwa kulturowego miasta i gminy – z każdym dniem jest coraz większa. Stąd wypada mi na początku przede wszystkim serdecznie podziękować za zaproszenie do współudziału w tym projekcie jako kolejnego autora zdjęć. Mam nadzieję, że mój zapis codziennego życia doda Kolekcji jeszcze jeden, inny punkt widzenia tutejszej rzeczywistości.
Starałem się używać aparatu fotograficznego do tego, z czym radzi sobie on najlepiej: do rejestracji obrazu natychmiast, w chwili, gdy poczuję takie mrowienie, taki impuls, którego efektem końcowym jest naciśnięcie spustu migawki.
Nie jestem artystą, moje zdjęcia są bardzo proste, raczej dokumentują niż zadają pytania. Nie używam jakiejś niezwykłej technologii czy specjalnego sprzętu. Nie traktuję fotografii jak przedmiotu, który nabiera wartości poprzez niezwykły sposób jego wykonania, pozostawiając na marginesie to, co niesie sam obraz. Dla mnie istnieje tylko to, co widzę, bez względu na sposób prezentacji (zupełnie nieistotny) - od wysmakowanej galerii do wyświetlacza w najnowszym telefonie komórkowym.
W fotografiach starałem się być przede wszystkim szczery, nie chciałem, aby cokolwiek wprowadziło zniekształcenia w relację obraz-odbiorca. Do tego wszystkiego dodałem moje postrzeganie rzeczywistości - przyjazne, ciepłe, trochę z przymrużeniem oka, czyli te elementy, które są potrzebne nam wszystkim do funkcjonowania we współczesnym świecie.
To wszystko udało się dzięki zaangażowaniu bardzo wielu ludzi. Mimo, że na fotografii często jest tylko jedna lub kilka osób, za tym obrazem, portretem stoi praca i udział całych społeczności, sołtysów, działaczy społecznych, stowarzyszeń, właścicieli prywatnych firm albo zwykłych, życzliwych, często anonimowych ludzi. Wszystkim ogromnie i od serca dziękuję za pomoc oraz zrozumienie mojej pracy. Fascynująca jest ta świadomość i zrozumienie, z jakim traktowano moją pracę. Dzięki Wam wszystkim mogłem stworzyć bardzo ważną serię – taką, która dała mnie samemu wiele radości i która, mam nadzieję, jest istotna również dla bohaterów moich obrazów.
Z drugiej strony mam świadomość, że po latach ci, którzy trafią na Kolekcję, nie będą interesowali się, kto był autorem fotografii. Nawet nie za bardzo będzie dla nich ważne, w jakiej części świata powstały, a już na pewno nie, jakim aparatem zostały zrobione. Ważna będzie dla nich tylko siła, z jaką oddziaływują bohaterowie zdjęć i szczerość przekazu. Ważna będzie tylko Kolekcja. Zatem kontynuujcie ją, jak najdłużej, namawiam.
Mariusz Forecki, Poznań, styczeń 2012
Zdjęcia zostały zrealizowane dzięki wsparciu miasta i gminy Września oraz kwartalnika FOTOGRAFIA
wieś Bieganowo, czerwiec 2011
Fotografuję od kilku lat, niezmiennie analogiem bo z cyfrą nie potrafię się zaprzyjaźnić. Aparat nie towarzyszy mi w każdej sekundzie mojego życia, czy to podczas wypraw po bułki do sklepu, czy niedzielnych obiadków u mamy. Mimo to, street, reportaż i dokument (kolejność dowolna) są mi bardzo bliskie fotograficznie. Ostatnio odkrywam, albo może próbuję odkryć, surrealną i humanitarną stronę streeta…coś spoza kanonu wyczekanych scen gry gestów, czy ogranych motywów typu: istota ludzką w gmatwaninie małej architektury (pasy, znaki, drogowe itp..). Choć i one znajdują się w moim „portfolio” :) … Skanuję klisze raczej nieregularnie… często psują mi się aparaty…
Od ponad dwóch lat bardziej intensywnie i prawie codziennie przeglądam fotografie innych. Współtworzę i współredaguję niekomercyjny Magazynu Fotografii FotoIndex, działam w krakowskim kolektywie KGF. Na co dzień menadżer, związana z międzynarodową organizacją sektora ngo. Czasem uaktualniam swój „tylko dla siebie foto projekt” na blogspocie: http://bordoix.blogspot.com/
